HAMLET

0

 

Varız fakat, ne tuhaf şeydir olmamak!
Bir bedbaht ruhun gururuna destur deyip
Sineye çekmesi midir kırbaçlarını şu haşin Kaderin,
Yahut dertleri silip atacak kuvvet onda gibi
Gözü kapalı resti midir derya tufanlarına
Sonsuz uykuyu çekilir kılan?
Ölmek uyumak sadece;
Fakat bedenin boyun borcu binbir çalkalanışa
Binbir kalp ağrısına dönülmez günahların
Sonsuz uyku mudur çare?
Kabul görmez duasıdır bu insanoğlunun.
Ölmek uyumak sadece;
Uyumak, fakat uykuda rüya görür insan!
Ve veda ettiğin için dünya evine,
Kim bilir ne karanlıktır o rüyalar!
Nefsimize zincir vuran bu korkudur işte,
Uzun yaşamayı ıstırap eden.
Oysa kim kükreyebilir zamanın kırbacına;
Zamanın tahkirlerine dur yeter diyebilir?
Başımızdakilerin yalan yanlışlarına,
Onurun ayaklar altına alınmasına,
Pişmanlık dolu sevdanın yılgısına,
Yasaların aylak olduğu kadar
Küstahların acımasız olmasına?
Özgürce ölmek midir sonsuz uykunun nedameti,
Yoksa bu kepaze hayata kul köle olmak mı?
Oysa kim kükreyebilir silinmez karayazısına hayatın;
Bezgin gece terlemelerine hodri meydan diyebilir?
Şu bilinmez diyara duyulan korku
Kahraman ruhunuzu tutsak eder boyun eğmeye.
Bu korkudan ağır dumanlar sarar düşünceleri,
Ve çözümün pak özüne cesurca atılan
Yolunu değiştirir bir korkak adım daha atmaktansa.
İnsanlar durun; çırılçıplak Ophelia’m geliyor!
Peri kızı dualarından,
Eksik kalmasın tüm günahlarım.

Paylaş

Yorum yapabilirisiniz

thirteen − nine =